W latach 90. Seat bardzo chciał być emocją. Obiecywał temperament, sportowe DNA i południowy charakter – nawet wtedy, gdy pod spodem był po prostu Golf. Volkswagen obrał zupełnie inną drogę. W przypadku Bory nie obiecywał niczego. I co najciekawsze: dotrzymał słowa.
Bora nie miała być marzeniem. Nie miała nikogo przekonywać, że jazda samochodem to przygoda, ani że życie zaczyna się po przekręceniu kluczyka. Miała być autem, które po prostu jest. I dokładnie taka była.
To nie był Golf z ambicjami. To był sedan dla ludzi, którzy nie chcieli hatchbacka, nie chcieli kombi i absolutnie nie mieli ochoty tłumaczyć się ze swoich wyborów. Bora nie pytała: „czy mi się podobasz?”. Pytała raczej: „czy będziesz mnie używał?”. I na tym rozmowa się kończyła.
W codziennym życiu Bora robiła wszystko dokładnie tak, jak się tego spodziewasz. Odpalała. Jechała. Dojeżdżała. Nic Cię nie zaskakiwało, nic nie wybijało z rytmu. Po tygodniu przestawałeś o niej myśleć – co w tym przypadku było komplementem, nie zarzutem. To samochód, który nie chce Twojej uwagi, tylko regularnych przeglądów.
Na tle takich aut jak Toledo różnica filozofii była brutalnie prosta. Seat próbował zbudować emocję ponad realność. Volkswagen zbudował realność bez emocji. Z perspektywy czasu to właśnie ta bezczelna uczciwość Bory starzeje się najlepiej. Emocje się dezaktualizują. Przewidywalność – nigdy.
Jest w tym coś przewrotnego. Człowiek wnosi emocje, a Bora je wygasza. Ty możesz być impulsywny, kolorowy, chaotyczny – ona pozostaje spokojna. Jakby mówiła: „Spokojnie. Dojedziemy”. I dojeżdżała.
Dziś Bora nie jest ciekawa dlatego, że była dobra. Jest ciekawa dlatego, że była konsekwentna. W świecie samochodów, które próbują być wszystkim naraz, przypomina, że nie każdy przedmiot musi mieć osobowość. Niektóre mają po prostu nie przeszkadzać w życiu.
I może właśnie dlatego, choć mało kto o niej mówił, tak wiele osób ją pamięta.
